Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Αντιγραφή-παραποίηση-οικειοποίηση μελισσοκομικών θεμάτων

Διαβάζω αρκετά , εφημερίδες , βιβλία , αναρτήσεις στο διαδίκτυο κ.α. και παρατηρώ αναγκαστικά τον τρόπο γραφής οπότε μου δημιουργούνται κάποια συναισθήματα σχετικά με τον τρόπο γραφής. Πιστεύω πως όταν διαβάσεις ένα κείμενο καταλαβαίνεις από τα γραφόμενα κατά πόσον είναι αληθινό ή ψεύτικο ή <<χαλκείον>>...
Λόγω ειδικότητος μπορώ να διακρίνω ειδικά στα εκκλησιαστικής φύσεως άρθρα , το αληθές ή μη του θέματος , μπορώ να καταλάβω αν νοηματικά βγαίνει το αληθινό <<εγώ>> του συντάκτη, αν αποδίδεται η ουσία του θέματος ή όχι .Όταν διαβάζω τακτικά τα κείμενα κάποιου κατανοώ την οπτική πλευρά του γράφοντος και ξεχωρίζω τις αληθινά δικές του λέξεις-εικόνες από τις...<<δανεικές>>.
Όταν όμως το κείμενο αφορά μια προσωπική σου εξομολόγηση , μια αφήγηση αυτών που νιώθεις είναι ευδιάκριτο το αληθές από το ψευδές , το ειλικρινές από το <<στημένο>>.
Μάταια κάποιοι προσπαθούν με πασαλλείματα να σερβίρουν προσωπικές εικόνες. Ίσως κάποιοι τσιμπήσουν και τους πιστέψουν όχι όμως όλοι...
Η αλήθεια είναι αλήθεια και το ψέμα είναι ψέμα...τόσο απλά. Το επιτηδευμένο κείμενο ξεχωρίζει από το ανεπιτήδευτο ειλικρινές κείμενο , πόσο μάλλον όταν αυτό το κείμενο αναφέρεται στον ίδιο το συντάκτη.
Θα αναρωτηθήκατε διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές για ποιο λόγο τις έγραψα και ποια σχέση έχουν με τη μελισοκομία. Και όμως τα όσα γράφω έχουν σχέση ΚΑΙ με τη μελισσοκομία -κατά τη δική μου πάντα θεώρηση των πραγμάτων-καθότι στα μελισσοκομικά άρθρα που δημοσιεύονται στα περιοδικά του κλάδου αλλά και στο διαδίκτυο και είναι αρκετά , είναι εύκολο διαβάζοντάς τα κανείς να τα ξεχωρίσει.
Να τα ξεχωρίσει σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα με τον διαφαινόμενο χαρακτήρα γραφής τους.
Ως επιστημονικά , ως δήθεν επιστημονικά , ως επαναλήψεις , ως προσωπικές απόψεις , ως γενικές απόψεις ,ως αντιγραφές ως ...ως... ως ...
Δεν θα επιχειρήσω να αναλύσω τους λόγους σύνταξης ενός κειμένου , μελισσοκομικού στην προκειμένη περίπτωση , οι λόγοι γραφής εξηγούν το επιχείρημα της γραφής ή μάλλον καλύτερα από το αποτέλεσμα εξηγείται ο σκοπός γραφής.
Κάθε μελισσοκομικό άρθρο έχει τη δική του ποιότητα η οποία είναι μια αχτίδα από την προσωπικότητα του συγγραφέα.
Τι γίνεται όμως όταν κάποιος <<κλέψει>> την αχτίδα αυτή , την παραποιήσει προς οικειοποίηση και τη σερβίρει ως δική του; ίσως κάποιοι θα παραπλανηθούν και θα πιστέψουν την ''αυθεντικότητα '' και τότε ο αντιγραφέας θα νιώσει την πρόσκαιρη ικανοποίηση η οποία θα εξατμιστεί κατ' ολίγον αφήνοντας τον στην κενή προσωπικότητα του.
Πριν από λίγο καιρό διάβασα μια ανάρτηση σε ένα ιστολόγιο που ο συντάκτης δεν γράφει συχνά αλλά γράφει αληθινά...Το απολογιστικό πνεύμα και το συμπέρασμα με την προσωπική μελισσοκομική ενασχόληση με κατέπληξε και θεωρώ πως είναι από τις αναρτήσεις που πολύ θα ήθελα να μπορούσα να είχα γράψει .Ευτυχώς όμως την έγραψε ο Κώστας ...Διαβάστε την προσεκτικά :

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ

Στην αρχή φαινόταν όλα εύκολα. Θα κάναμε μελίσια...Πολλά μελίσια. Και θα βγάζαμε μέλια. Πολλά μέλια. Και βέβαια θα τα πουλάγαμε. Και θα βγάζαμε πολλά λεφτά. Ποιο πολλά απο τα μέλια. Λοιπόν...τι καταφέραμε μέχρι τώρα? μελίσσια κάναμε. Οχι πολλά ...καμιά εικοσαριά μέχρι τώρα. Διάσπαρτα σε όλλα τα βουνά της Ηπείρου. Τρία στα Γιάννενα, δύο στο Ράι, έξι στον Αγ.Βλάσση,στο Λαδοχώρι,στο Πόποβο...παντού. Αν ρωτάτε για μέλια.....δόξα το Θεό, και με το ποτήρι μισογεμάτο, έχουμε βγάλει μπόλικα. Δέκα κιλά πρόπερσι, άλλα δέκα πέρυσι, και καμιά τριανταριά κιλά φέτος. Τουλάχιστον να χει να τρώει το παιδί. όσο προλάβει κι αυτό.Έχουμε και μεγάλο σόι βλέπεις.Τρία αδέρφια εγώ, άλλα τρία η γυναίκα μου.Γονείς πεθερικά ανήψια.Άστα, δράμα σου λέω.Μόλις πάρουν χαμπέρι απ το σπασμένο τηλέφωνο ότι υπάρχει παραγωγή, αρχίζουν τις κοινωνικές επισκέψεις. Και τώρα να πούμε και για τα κέρδη που παίρνουμε απ τα μελίσσια? Λοιπόν...εχουμε και λέμε: αν δεν ειχα κάνει τα μελίσσια, τώρα θα είχα ενα γαμάτο home cinema με πλάσμα, επιπλα για το παιδικό δωμάτιο, θα ειχα φτιαξει τη μοτοσυκλέτα μου,θα ειχαμε πάει χαλαρά μια τετραήμερη, και θα είχα πληρωμένα και τα τρία νοίκια. Και στο θέμα δουλειάς τώρα? Έχουνε πολλή δουλειά τα τιμημένα.ΠΟΛΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. Αλλά είπαμε.Κάθε αρχή και δύσκολη.Νέοι είμαστε, θα δουλέψουμε, θα ξεχρεώσουμε. Καλλά μέλια
http://melithemeli.blogspot.com/

επικοινώνησα με τον Κώστα και του ζήτησα την άδεια αναδημοσίευσης του κειμένου , η ανάρτηση μου άρεσε και διέκρινα μια ειλικρίνεια , έναν αυθορμητισμό και αυθεντικότητα ...ακολούθησα έτσι τον ένα δρόμο , τον οποίο και θεωρώ σωστό και τίμιο.
Ωστόσο υπάρχουν και άλλοι δρόμοι τους οποίους κάποιοι χρησιμοποιούν για κάποιες ωραίες αναρτήσεις ή αποσπάσματα αναρτήσεων τα οποία πασαλλείφουν και τα πλασάρουν ως δικά τους.
Πιστεύω πως είναι ντροπή να γίνεται δημοσίευση ανάρτησης σε ένα ιστολόγιο σχετικά με κάποιο συγκεκριμένο θέμα και έπειτα από 1ομέρες κάποιος επιτήδειος να αντιγράφει και να παραποιεί κάπως την ανάρτηση και να την σερβίρει σαν δική του.Σε μία πρόσφατη αντιγραφή-παραποίηση ανάρτησης ο αντιγραφέας έφτασε στο σημείο να ποστάρει μεταλλαγμένα μέχρι και τα σχόλια!
Ποιό σωστό είναι τουλάχιστον να αναφερθεί το όνομα του ατόμου που πρώτοδημοσίευσε την ανάρτηση ή να ζητηθεί η άδεια αντιγραφής.
Σε όλα τα ανωτέρω αναφέρομαι στην επιτηδευμένη περίπτωση αντιγραφής-παραποίησης και όχι σε άλλες περιπτώσεις ( συμπληρωματική ανάρτηση , τυχαία δημοσίευση παρόμοιας ανάρτησης= η οποία φαίνεται και από τα γραφόμενα)
Έτσι νομίζω πως πρέπει να γίνεται όταν κάτι μας αρέσει.Το ζητάμε και αν μας δοθεί το γράφουμε άν όχι δεν το κλέβουμε ώστε να το σερβίρουμε με πασαλλείματα.Και εμένα μου αρέσει ο Παπαδιαμάντης και ο Σεφέρης αλλά δεν παραλλάζω τα κείμενα τους για να τα παρουσιάσω ως δικά μου!Πολύ θα ήθελα να ήμουν εγώ ο συγγραφέας των έργων τους αλλά δεν είμαι και αρκούμαι στην ανάγνωση και ορθή χρήση του έργου τους.
Άλλο το
Copyright (Κοπιράϊτ) και άλλο το ... κλόπι-ράϊτ (νεοελληνιστί η ετυμολογία:κλοπή+ άρω)!
Υ. Γ. α)Συγνώμη για το μακροσκελές κείμενο.
β).Ευχαριστώ και πάλι τον Κώστα Αθανασίου για την άδεια παραχώρησης της ανάρτησης του.

3 σχόλια:

evangelos naxios είπε...

Αγαπητε φιλε καλημερα,είμαι μαζι σου!
Ξερεις ολα αυτα που πολυ ομορφα αναφερεις,ειναι τι εχει μεσα του ο καθε ενας.....παρατηρησε στην δουλεια σου,στην πολυκατοικια σου,στις εργαζομενες στο σουπερ μαρκετ να δεις πως δινουν εντολες στις συναδελφους τους,σε ολους τους χωρους παντου,στην μητροπολη μου δυο αδελφια,ιερεις ο μητροπολίτης τους εβαλε σε αλλη ενορια γιατι δεν μπορουσαν να τα βρουν.....παντου υπαρχει το παθος του εγωισμου....

Βαγγέλης Ζ. είπε...

Σπύρο η απουσία σου έγινε αισθητή έως εκνευριστική...αλλά κάθε φορά η ανταμοιβή είναι υπέροχα, άρτια κείμενα KAI από την δική σου μεριά.
Κείμενα που χαίρεται κανείς να τα διαβάζει ξανά και ξανά.
Ακρίβεια, συνέπεια, και υπευθυνότητα σε κάθε σου ανάρτηση. Ένας νοικοκύρης ( σε όλα πιστεύω).
Εγώ προσωπικά έπρεπε να γίνω 30 χρονών για να καταλάβω πόσο πίσω με πήγαινε η προχειρότητα, και η τσαπατσουλιά.
welcome back...

George (tzoumerka-honey) είπε...

Πράγματι το κλόπι-ράϊτ είναι πολύ ενοχλητικό αλλά νομίζω, με την πάροδο του χρόνου, θα ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι.